غزل معاصر

از زمزمه دلتنگیم ، از همهمه بیزاریم نه طاقت خاموشی ، نه تاب سخن داریم آوار پریشانی است ، روی سوی چه بگریزیم؟ هنگامه ی حیرانی است ، خود را به که بسپاریم؟ تشویش هزار "آیا" ، وسواس هزار "امّا" کوریم و نمی بینیم ، ورنه همه بیماریم دوران شکوه باغ از خاطرمان رفته است امروز که صف در صف خشکیده و بی باریم دردا که هدر دادیم آن ذات گرامی را تیغیم و نمی بریم ، ابریم و نمی باریم ما خویش ندانستیم بیداریمان از خواب گفتند که بیدارید؟ گفتیم که بیداریم من راه تو را بسته ، تو راه مرا بسته امید رهایی نیست وقتی همه ...

ادامه مطلب